ژاپن در مسیر توسعه زنجیره تأمین هیدروژن
ژاپن با اختصاص ۱۳ میلیارد دلار به توسعه زنجیره تأمین هیدروژن، به دنبال گسترش این صنعت است؛ با این حال، کاوازاکی هشدار داده که چالشهای فنی و اقتصادی حمل دریایی هیدروژن همچنان مسیر تجاریسازی آن را دشوار کرده است.
به گزارش آرتین نیوز به نقل از TradeWinds؛شرکت صنایع سنگین کاوازاکی ژاپن در حالی برای توسعه فناوریهای مرتبط با سوخت هیدروژن در صنعت دریایی تلاش میکند که تحقق تجاری این فناوری همچنان با موانع مهمی روبهرو است.
بر اساس این گزارش، بخش ماشینآلات دریایی کاوازاکی در توسعه سامانههای تأمین سوخت هیدروژن و تجهیزات سوخترسانی به کشتیها (Bunkering) برای سه نوع موتور دریایی مشارکت دارد. این موتورها قرار است روی سه فروند کشتی جدید نصب شوند و در قالب یک پروژه آزمایشی با حمایت مالی دولت ژاپن مورد استفاده قرار گیرند.
این برنامه بخشی از تلاش ژاپن برای توسعه فناوریهای دریایی کمکربن و کاهش وابستگی صنعت کشتیرانی به سوختهای فسیلی است. با این حال، فاصله میان توسعه فناوری و استفاده تجاری گسترده از هیدروژن همچنان قابلتوجه است.
یکی از مهمترین موانع، هزینه بالای تولید، ذخیرهسازی و انتقال هیدروژن است. هیدروژن مایع برای نگهداری و حملونقل باید در دمای حدود منفی ۲۵۳ درجه سانتیگراد حفظ شود؛ موضوعی که به مخازن تخصصی، تجهیزات پیشرفته و زیرساختهای گرانقیمت در بنادر نیاز دارد.
از سوی دیگر، ویژگیهای هیدروژن از جمله قابلیت اشتعال بالا و احتمال نشت، طراحی سامانههای ایمنی، خطوط انتقال و تجهیزات سوخترسانی دریایی را پیچیدهتر میکند.
ژاپن در کنار توسعه موتورهای هیدروژنی، سرمایهگذاری در ساخت کشتیهای حامل هیدروژن مایع و ایجاد زنجیره تأمین بینالمللی این سوخت را نیز دنبال میکند. شرکت کاوازاکی در ژانویه ۲۰۲۶ قرارداد ساخت یک کشتی حامل هیدروژن مایع با ظرفیت ۴۰ هزار مترمکعب را امضا کرد؛ شناوری که قرار است نقش مهمی در توسعه حملونقل تجاری هیدروژن ایفا کند.
در همین حال، توسعه موتورهای هیدروژنی برای کشتیهای تجاری نیز وارد مرحله آزمایش شده است. بر اساس برنامه اعلامشده، قرار است یکی از موتورهای توسعهیافته ژاپن در یک کشتی چندمنظوره با ظرفیت ۱۷ هزار و ۵۰۰ تن وزن مرده نصب شود و آزمایشهای دریایی آن در سالهای آینده انجام گیرد.
تحولات اخیر نشان میدهد ژاپن قصد دارد در زنجیره کامل اقتصاد هیدروژن، از تولید و ذخیرهسازی گرفته تا حمل دریایی و مصرف در کشتیها، جایگاه پیشرویی به دست آورد؛ با این حال، اقتصادیکردن این فناوری و ایجاد زیرساختهای لازم همچنان شرط اصلی ورود گسترده آن به صنعت کشتیرانی خواهد بود.
این تحول نشان میدهد رقابت آینده در صنعت دریایی صرفاً به ساخت کشتیهای جدید محدود نخواهد بود؛ بلکه شرکتهایی که بتوانند فناوری موتور، ذخیرهسازی، حمل هیدروژن و سوخترسانی بندری را بهصورت یکپارچه توسعه دهند، از مزیت رقابتی بیشتری برخوردار خواهند شد.

