انقلاب در دریا؛ فناوری جدید تأمین انرژی کشتی‌ها
انرژی هسته‌ای در حال باز کردن مسیر خود به صنعت کشتیرانی است. Hornbeck Offshore با سرمایه‌گذاری در شرکت نوپای Deployable Energy، بررسی کاربرد «باتری هسته‌ای Unity» را در بخش‌های مختلف دریایی و فراساحلی آغاز کرده؛ اقدامی که می‌تواند مقدمه ورود رآکتورهای کوچک و قابل‌حمل به ناوگان آینده باشد.
به گزارش آرتین نیوز به نقل از TradeWinds؛ شرکت Hornbeck Offshore از امضای تفاهم‌نامه همکاری با Deployable Energy برای بررسی کاربرد رآکتورهای کوچک هسته‌ای در بخش‌های مختلف صنعت دریایی خبر داد. همزمان Hornbeck نیز در این شرکت فناوری هسته‌ای سرمایه‌گذاری راهبردی انجام داده است.
بر اساس این توافق، دو شرکت یک گروه کاری مشترک تشکیل خواهند داد تا امکان ادغام فناوری رآکتورهای کوچک با شناورها و زیرساخت‌های دریایی را بررسی کنند. این مطالعات موضوعاتی از جمله یکپارچه‌سازی رآکتور با شناور، اقتصاد پروژه، مسیرهای اخذ مجوز، تأمین مالی و مدل تجاری را دربر می‌گیرد. تمرکز اولیه نیز بر کاربردهای بازار آمریکا خواهد بود.
پنج بازار هدف برای انرژی هسته‌ای
همکاری Hornbeck و Deployable Energy تنها به کشتی‌های تجاری محدود نیست و پنج حوزه اصلی را هدف گرفته است:
شناورهای خدماتی و پشتیبانی فراساحلی
آبراه‌های داخلی
شناورهای خودران
لجستیک مرتبط با امنیت ملی
بارج‌های تولید برق و مراکز داده شناور
به این ترتیب، هدف پروژه ایجاد یک منبع انرژی مستقل و پایدار برای مجموعه‌ای از کاربردهای دریایی است که در برخی موارد دسترسی مداوم به شبکه برق یا سوخت‌رسانی سنتی دشوار است.
رآکتور کوچک ۱ مگاواتی؛ بدون نیاز به طراحی کشتی حول رآکتور
فناوری اصلی این همکاری، Unity Nuclear Battery شرکت Deployable Energy است؛ یک رآکتور میکروهسته‌ای قابل‌حمل با ظرفیت ۱ مگاوات برق (1 MWe).
نکته مهم در طراحی این رآکتور آن است که برای ادغام با شناورهای موجود یا طراحی‌های متعارف کشتی توسعه یافته و قرار نیست کشتی از ابتدا صرفاً حول یک رآکتور هسته‌ای طراحی شود.
این سامانه همچنین برای فعالیت طولانی‌مدت طراحی شده و فاصله میان دوره‌های سوخت‌گیری آن بیش از پنج سال عنوان شده است. امکان استفاده از چند واحد در کنار یکدیگر نیز وجود دارد و در نتیجه ظرفیت تولید برق می‌تواند متناسب با نیاز افزایش یابد.
هدف: کاهش حداقل ۲۰ درصدی هزینه مالکیت
یکی از مهم‌ترین اهداف اقتصادی این پروژه، کاهش هزینه‌های انرژی است.
دو شرکت اعلام کرده‌اند که در افق بلندمدت به دنبال دستیابی به حداقل ۲۰ درصد کاهش در هزینه کل مالکیت (TCO) در مقایسه با گزینه‌های متعارف مانند موتورهای دیزلی دریایی یا برق شبکه هستند.
اگر این هدف در مرحله عملیاتی محقق شود، فناوری مذکور می‌تواند برای شناورهایی که به مدت طولانی در دریا فعالیت می‌کنند، مزیت قابل‌توجهی ایجاد کند؛ زیرا بخش مهمی از هزینه و عملیات مربوط به سوخت‌رسانی و تأمین مداوم انرژی کاهش خواهد یافت.
برنامه‌ای ۱۰ ساله برای ورود هسته‌ای به صنعت دریایی
این توافق صرفاً یک پروژه آزمایشی کوتاه‌مدت نیست. Deployable Energy اعلام کرده که این همکاری می‌تواند در یک افق ۱۰ ساله به استقرار چندین گیگاوات ظرفیت تولید برق منجر شود.
مسیر اجرای پروژه به‌صورت مرحله‌ای طراحی شده است؛ از مطالعات امکان‌سنجی و مهندسی اولیه آغاز می‌شود و سپس به طراحی تفصیلی، اخذ مجوزهای قانونی، استقرار اولیه، توسعه ناوگان و در نهایت بهره‌برداری بلندمدت خواهد رسید.
با این حال، شرکت‌ها تأکید کرده‌اند که اجرای واقعی پروژه به موفقیت مطالعات فنی و اقتصادی، دریافت مجوزهای نظارتی و امضای قراردادهای نهایی بستگی دارد. بنابراین این توافق هنوز به معنای نصب رآکتور هسته‌ای روی کشتی‌های Hornbeck نیست.
چرا صنعت دریایی به انرژی هسته‌ای علاقه‌مند شده است؟
ورود دوباره انرژی هسته‌ای به بحث‌های صنعت کشتیرانی در شرایطی اتفاق می‌افتد که شرکت‌های کشتیرانی تحت فشار فزاینده برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای و حرکت به سمت سوخت‌های کم‌کربن قرار دارند.
سوخت‌هایی مانند متانول، آمونیاک، هیدروژن و LNG هرکدام با چالش‌هایی در زمینه قیمت، زیرساخت سوخت‌رسانی، ایمنی و دسترسی مواجه‌اند. انرژی هسته‌ای از سوی دیگر می‌تواند امکان تولید برق پایدار بدون انتشار مستقیم کربن در زمان بهره‌برداری را فراهم کند.
برای بخش‌هایی مانند کشتی‌های فراساحلی، شناورهای خودران و تأسیسات شناور که نیازمند فعالیت طولانی و مستمر هستند، یک منبع انرژی با فاصله طولانی بین سوخت‌گیری می‌تواند جذاب باشد.
اما موانع جدی همچنان باقی است
با وجود ظرفیت بالای این فناوری، ورود رآکتورهای هسته‌ای کوچک به ناوگان تجاری با موانع مهمی روبه‌روست؛ از جمله ایمنی هسته‌ای، مقررات بین‌المللی، صدور مجوز، مدیریت سوخت و پسماند هسته‌ای، مسئولیت حقوقی، پذیرش عمومی و الزامات بیمه‌ای.
به همین دلیل، تفاهم‌نامه فعلی بیشتر از آنکه به معنای «هسته‌ای شدن فوری ناوگان» باشد، آغاز یک مسیر تجاری و مهندسی برای ارزیابی امکان استفاده از این فناوری در صنعت دریایی است.
جمع‌بندی
ورود Hornbeck Offshore به پروژه Deployable Energy را می‌توان نشانه‌ای از تغییر نگاه صنعت دریایی به انرژی هسته‌ای دانست. در این مدل، رآکتورهای کوچک و قابل‌حمل به‌جای نیروگاه‌های عظیم هسته‌ای، برای تأمین انرژی شناورها و تأسیسات دریایی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
اگر این فناوری بتواند از سد مقررات، ایمنی و اقتصاد پروژه عبور کند، رآکتورهای کوچک دریایی می‌توانند در دهه آینده به یکی از گزینه‌های جدی برای تأمین انرژی بدون کربن در برخی بخش‌های کشتیرانی و صنعت فراساحل تبدیل شوند.
